Het opmerkelijke contrast


Het blijft een wonderlijke zaak. Op 28 oktober 2013, ik meldde het al eens, schreef Huub van Baar, universitair docent Europese Studies aan de UvA en specialist op het terrein migratie- en minderhedenbeleid in de EU, in onder meer het volgende schreef:

Het nationale Roma-beleid dat Nederland sinds 2011 in opdracht van de EU heeft ontwikkeld, lijkt op een omgekeerde trechter: een beperkt aantal Roma-gezinnen met grote maatschappelijke problemen zijn de maat voor het beleid voor alle Nederlandse Roma, volgens een schatting van de Raad van Europa zo’n 40.000 mensen. Die problemen zijn serieus en verdienen een stevige aanpak. Maar ze rechtvaardigen niet dat het hele beleid daarop wordt gebaseerd en ook niet de analyse dat ze voortkomen uit de Romacultuur. Toch is dat de centrale lijn in het rapport dat de Politieacademie in maart uitbracht over ‘multi-problematiek bij gezinnen met een Roma achtergrond’.

[…]

Zorgwekkend is dat de Nederlandse overheid zich niet alleen weinig aantrekt van haar critici, maar dat ze dit politierapport en het eigen beleid nu op de EU-agenda wil krijgen. Binnen de EU beijvert Nederland zich voor een repressieve aanpak van Roma, in plaats van een gerichte aanpak van hun armoede, discriminatie en uitsluiting. Nederland zal het politierapport binnenkort in EU-verband presenteren als best practice: Nederland beveelt zijn aanpak aan bij lidstaten als Tsjechië en Hongarije, waar gewelddadige aanslagen op Roma nu al geruime tijd schering en inslag zijn.

Dit beleid wordt dus mede gedragen door Lodewijk Asscher, de man die zich dezer dagen zo netjes uitliet over zekerheid van bescherming door de rechtstaat, als het gaat om Marokkanen. Dit beleid wordt echter ook mede gedragen door alle partijen in de Tweede Kamer. Bij mijn weten heeft geen van deze partijen zich publiekelijk druk gemaakt over dit artikel. Niet een van die partijen die nu een cordon sanitaire tegen Wilders overwegen, is op zijn achterste benen gaan staan.
En ook onder intellectuelen bleef het stil. Het beleid waar het hier over gaat, is echter al meer dan het minimum van het soort beleid dat de blonde paljas uit Venlo gerealiseerd zou willen zien ten opzichte van Marokkanen. Probeer het maar: vervang het woord ‘Roma’ door het woord ‘Marokkanen’ of ‘Marokkaans’, en het staat er helemaal. De rechtstaat van Lodewijk Asscher geldt klaarblijkelijk dus wat minder voor Roma dan voor Marokkanen.

Het contrast tussen de stilte rond dit bericht in Trouw en de op zichzelf fatsoenlijke woede om de uitspraken van Wilders wekt spijtig genoeg andermaal de indruk, dat er zoiets als selectief antiracisme bestaat. Zo lijkt een tikkeltje te kloppen (ik druk me heel voorzichtig uit), wat Van Beek schrijft:

De Roma zijn de laatste minderheid in Europa die vaak ongestraft gediscrimineerd kan worden.

Dezer dagen ontstond in Frankrijk wat beroering omtrent uitlatingen van een extreem-rechtse politicus, een fellow traveler van Wilders’ vriendin Marine le Pen, over Roma:

Paul-Marie Couteaux, a mayoral candidate for 6th arrondissement of Paris, wrote in a blog posting that the presence of Roma in the French capital was like an “invasion of lepers” that undermined its “aesthetic order.”

“What can the interior minister do other than concentrate these foreign populations into camps where they would no doubt feel that life there was so far removed from their traveling lifestyle that they would rather leave such an inhospitable country,” said Couteaux, a candidate for a fringe party linked to the far-right National Front party.

Je kunt zeggen wat je wil van extreem-rechts, maar als het erop aankomt, maken die gasten geen verschil.

De afgelopen maanden zagen we in Nederland grote beroering op drie fronten:
– de discriminatie van homoseksuelen (door Rusland)
– de discriminatie van mensen met negroïde achtergrond (de kwestie Zwarte Piet)
– de discriminatie van Marokkanen (Wilders dezer dagen)

In geen van deze gevallen betrof het discriminatoir Nederlands overheidsbeleid, dat bovendien maatgevend dient te zijn voor het Europa. Daarover dus een redelijk algemeen stilzwijgen, en dat ten aanzien van die ene groep die al sinds eeuwen wat discriminatie in Europa betekenen kan.

Het zou antiracisten sieren, als ook zij een einde maakten aan die selectiviteit, de Nederlandse politiek tot de orde riepen, juist ook als het gaat om Roma.