Rumoer om een klantje van de hairstylist


Als alle weldenkende en fatsoenlijke Nederlanderd zich maar half zo druk zouden maken over kwesties als

– klimaatverandering
– het sluipenderwijs almaar schaarser worden van essentiële natuurlijke hulpbronnen (bijvoorbeeld olie en aardgas, een kwestie die minstens bijdraagt aan de houding van Rusland tegenover Oekraïne en het Westen, en dat is misschien maar de voortzetting van een beginnetje, zoals de economische crisis dat mede is)
– het alarmerende wereldwijde verval van biodiversiteit, als nooit eerder in de geschiedenis van de aarde

en her en der nog zo wat daarmee samenhangende probleempjes die het voortbestaan van de mensheid in de 22e eeuw (laat ik even optimistisch doen) bedreigen,

als zij zich drukmaken over een Venloos klantje van een hairstylist, dat al dan niet Sef Gubbels uit het nabije, tegenwoordige stadsdeel van Mönchengladbach tracht te imiteren, daarmee Venlo alsnog schenkend wat het ooit (zoals in Nazi te Venlo door mij uiteengezet) trachtte te worden, namelijk het scharnier van Europa,

dan zag de wereld er op termijn misschien een stukje beter uit. Dan voorkwam je eens te meer toekomstige maatschappelijke constellaties die racisme, uitsluiting etcetera alleen maar kunnen versterken.

Liever echter trapt men met open ogen in de wijd opengezette val van verontwaardiging over inderdaad miserabele uitspraken. Liever biedt men deze Venlose klant van een hairstylist de kans het beeld van Nederland in de wereld te bepalen. Liever staat men hem toe om op de avond van de gemeenteraadsverkiezingen (waar hij nauwelijks aan heeft meegedaan) doelbewust de toon voor de Europese verkiezingen te zetten. Het klantje van de hairstylist (hoeveel kost zo’n kapsel eigenlijk op jaarbasis, en wie is die kapper?) lacht, sluw als hij is, in zijn vuistje. Mevrouw Le Pen heeft hem vast en zeker al gefeliciteerd.
Al die fatsoenlijke mensen in Nederland, die met hun woede op zichzelf volledig in hun recht staan, putten zich weer uit in drukte om die eeuwig verongelijkte zielepoot die enkel kan groeien door alle beroering die hij voor zichzelf weet op te eisen.

Ondertussen sluipen enige grote rampen op ons toe. Bijvoorbeeld: in China (land waar zo vele van onze producten worden gemaakt) bouwt men op dit moment een enorm complex van kolengestookte electriciteitscentrales, die met zijn allen genoeg zullen zijn om de wereld binnen de kortste keren over de gevreesde drempel van 2 graden Celsius opwarming te jagen, wat er onder meer voor zal zorgen dat de opbrengst van landbouwgronden er wereldwijd serieus op achteruit gaat. Maar daarover nadenken, nadenken over de politieke betekenis voor ons eigen bestel, tast de grondslagen van de wijze waarop we onze maatschappij in elkaar hebben gestoken, aan en is dus niet echt aangenaam. Het Venlose blondje (welk merk haarspoeling gebruikt hij eigenlijk) is een ideale bliksemafleider voor een algemeen gevoelen dat er iets mis, maar we weten niet wat.

Het zou een immense vooruitgang zijn als de man eens wat riep, en niemand zou reageren, en dan bralde hij wat harder, en iedereen vroeg zich in het beste geval af: ‘Wat voor een rare ijdeltuit staat te jengelen in het trappenhuis?’

Ik stel voor, de heer Wilders vooral te behandelen als een specialist in haarspoelingen. Laten we hem uitnodigen voor mode- en lifestyle-programma’s, dito tijdschriften, dito websites. Daar kunnen wij van de ijdeltuit wellicht nog wat leren. Of drukt juist zijn ijdeltuiterij een algemeen probleem uit?