Geluid (oud en nieuw)


Vreemd opkijken:

een geluid weerklinkt dat niet meer kan weerklinken, maar wel vanuit diezelfde richting waar dat geluid zich niet meer kan voordoen, zoals trouwens nergens in huis dit geluid zich nog kan voordoen.

Maar daar is het: het geluid klinkt zeker naar dat geluid.
Het klinkt heel duidelijk naar dat geluid.

Nee, het is niet dat geluid. Het lijkt alleen een beetje op dat geluid.
De nieuwe versie van het geluid bevindt zich ergens achter de plek waar zich de bron van het oude geluid bevond.
Het is niet hetzelfde, maar het neemt even de trekken aan van het oude geluid.
Even valt het ermee samen. Alsof ik maar hoef op te kijken en ik het meteen weer gebeuren zie.
Nee, niet eens alsof: onwillekeurig kijk ik op. Onwillekeurig verwacht ik het te zien.
Zoals het was.

Het oude geluid: parkiet die zijn spiegel heen en terug tegen de spijlen van zijn kooi mept.
Kooi, spiegel, parkiet, ze zijn al jaren het huis uit (blij toe).
Nog steeds, ook nu, hoe vaak het geluid zich ook herhaalt.

Het is het nieuwe geluid: stalen materialen van renovatie-werkzaamheden bij de overburen treffen elkaar.
Tijdelijker dan de routineuze handeling van de vervlogen parkiet. Maar vermoedelijk even routineus.