Drie flarden; drie meisjes


Drie flarden uit teksten waaraan momenteel gewerkt wordt. Het kan er dus nog alle kanten mee op, en wellicht is het patroon dat zich hier lijkt te voordoen, enkel toeval, het effect van een selectie..

*

De geesten van Ella Fitzgerald, Billie Holiday, Sarah Vaughan en Dinah Washington moeten benauwde uren hebben doorgemaakt, toen deze stem uit Londen zich kenbaar maakte. Zoveel zangeressen kent de jazz tegenwoordig, maar zij allen lijken de Grote Vier in hun positie te erkennen: de onaantastbare maatstaf. Deze ene stem wekte echter vanaf het begin de indruk, dat zij zich daar niet bij neerlegde, alsof zij het niet eens hoefde te wensen, alsof zij automatisch werd gedreven naar de positie van ‘grootste jazz-zangeres aller tijden.’ Als waarachtige schikgodinnen grepen de Grote Vier in. Zij stuurden haar een drugdealer op het dak, zodat ze kon bewijzen, wat ze op haar debuutalbum (in navolging van zeker de Grote Vier) al zong: ‘there is no greater love than what I feel for you.’

*

Het was de dag waarop een mooi jong meisje uit de richting van het station (gebouwd in 1847; van 1906 tot 1909 een paar meter hoger gelegd om de stad van spoorwegovergangen te verlossen) over die singel gelopen kwam. Het is vooralsnog niet erg belangrijk of zij haar tocht in haar eentje aflegde, dan wel onder begeleiding, zo tegen een uur of elf in de ochtend. Interessanter was haar nadrukkelijke schoonheid: die ving aan bij de ingenieuze wildheid van haar donkerblonde lokken die in een voorzichtig krullen tot net over haar schouders reikten. Uit de bleke gelaatsteint sprak een wonderlijke nonchalance, versterkt door luchthartige sproetjes rond de neus. Ook de grijsgroene ogen leken nog niet volledig op de wereld der volwassenen te zijn afgestemd, al lieten zij niet na ondubbelzinnige tekenen van het tegendeel te verbreiden. Er lag een weekheid over alles wat zich in dat smalle, toch van stevige wangen voorziene gezicht afspeelde, maar ook die had een kern van hardheid in zich: onvermijdelijk, als je je zo sierlijk voortbewoog door de wereld, met lange slanke benen, bijtijds aanzwellende heupen, even nauwgezet zich rondende billen, de fierheid waarmee het bovenlichaam zijn proporties dusdanig wist te delen met de omgeving, dat het universum zonder dat meisje in crèmekleurig jack nooit had kunnen functioneren.

*

Als zevenjarig weeskind was ze door haar oom, tolk bij de Russische ambassade te Istanboel, onder de hoede genomen. Aan het geluk in de beste kringen te verkeren kwam een einde, toen haar oom bij de ambassadeur in ongenade viel en door een beroerte getroffen werd. Men verscheepte haar naar een broer van haar moeder in Sulina, een gepensioneerde loods van de Donaucommissie. Hoeveel moeite Stamati zich, aanvankelijk als scheepsloods, ook getroostte om haar zijn liefde te bewijzen, hoeveel geld hij ook aan haar spendeerde, en hoe veel scheepskapiteins hij er ook toe bracht om haar tijdens zijn dienst mee te laten varen, inclusief verblijf in een ligstoel onder het genot van de fijnste spijzen en dranken, bleef ze zich ver boven hem verheven voelen. Dat wordt nog een graadje erger, als ze zich laat verleiden door een officier aan boord van een Roemeens stoomschip.