Een van mijn favoriete muzikanten in welk genre dan ook is de Frans-Beninese jazz-zangeres Mina Agossi.
Ik ontdekte haar via een concert,een jaar of zes geleden uitgezonden door de digitale muziekzender Mezzo. Wat me toen meteen voor haar innam,was haar mengsel van lichtvoetigheid en een bijna zwoel gevoel voor de blues. Die lichtvoetigheid,dat gevoel voor humor,is echter niet hetzelfde als de ironische distantie waar Nederlandse jazz nogal eens onder gebukt gaat:het is eerder een bijna chansoneske,tedere betrokkenheid.
Daarbij heeft Mina Agossi ook een groot talent voor improvisatie,waartoe ze haar stem op tal van ondenkbare manieren weet in te zetten. Stukken die op cd een minuutje of twee,drie duren,worden live net zo makkelijk tot symfonieën van een goede tien minuten uitgesponnen. Daarbij blijft ook steeds haar scherpe gevoel voor ritme overeind staan:weinig jazz-musici weten zo precies waar de maat is,waar gesyncopeerd en weer teruggekeerd moet worden,als Mina Agossi. Speciaal is ook de instrumentale begeleiding:daarbij ligt de nadruk op bas en slagwerk. De laatste jaren bestond haar ritmetandem uit de Franse bassist Eric Jacot en de Japanse drummer Ichiro Onoe. Ook zij vermengen scherpe ritmische precisie,groot improvisatievermogen en een bijna aan hard rock herinnerende energie. Door de jaren heen worden hun kunsten aangevuld met extra percussie,trompet,dan wel (zoals op de laatste cd,Just Like A Lady) elektrische gitaar en elektronica.
Haar beste cd moet Agossi nog maken. Elk van haar platen heeft iets onafs,alsof de uitweg naar de volgende bewust opengehouden wordt. Of ook:alsof de band zich steeds weer bewust is,dat haar ware reden van bestaan uit het live-optreden bestaat. Zo is Agossi ook als jazz-zangeres begonnen. Aanvankelijk trad ze op als zangeres van een rockband,maar op zekere dag kwamen haar collega’s niet opdraven voor een optreden. Uit arren moede besloot ze het toen maar in haar eentje te doen. Ze had het geluk,dat zich in het publiek een jazz-saxofonist bevond,die haar na afloop op het hart drukte de jazz in te gaan. Dat moest ze zonder veel moeite kunnen.
Sindsdien heeft ze een repertoire opgebouwd,waarin plaats is voor eigen composities (soms West-Afrikaans van inspiratie,maar dan ook weer een lofzang op Bretagne,geboortestreek van haar moeder),maar ook voor jazz-standards,altijd weer voor Jimi Hendrix,Frans chanson (op haar spaarzaam geïnstrumenteerde manier),zelfs flarden Japanse zang,Spaans,cabareteske stukken,flarden rockmuziek,en zelfs ‘Money’van Pink Floyd. Wat mij betreft,heeft ze (naast al dat andere) in elk geval de definitieve versie van jazz-standards ‘After You’ve gone’en ‘The Very Thought of You’op haar naam staan. Of ook:ze laat zien,dat Jimi Hendrix zich al die moeite op de gitaar had kunnen besparen,als hij haar stem had gehad. En het is uiteindelijk steeds die goedmoedige en wel gecontroleerde stem waardoor ze met elke cd een warme glimlach bij je oproept.
Waarom schrijf ik dit nu?
Mina Agossi is in onze streken nog nagenoeg onbekend. Daardoor is het een heel gedoe om haar eens live mee te maken. Het dichtstbijzijnde station is meestal Parijs. Dichterbij zou toch heus handiger zijn,zodat ik niet langer aangewezen op YouTube. een nieuwe cd staat aangekondigd:dus wie weet,misschien speelt ze het opnieuw klaar om net niet haar meest voltooide werk af te leveren. En dan moet je wel,dan kun je niet anders dan op concert gaan.
Wel nu,wellicht tot dan!