vijf maal ‘Body and Soul’


In een inmiddels voltooid romanproject was een tijdlang een rolletje weggelegd voor de jazz-standard bij uitstek, ‘Body and Soul’. De held zou tijdens de reis waar het boek voor een belangrijk deel uit bestaat, op gezette tijden versies van het nummer draaien. Die zouden zelf een spiegel vormen van de staat waarin hij op dat moment verkeert. Uiteindelijk heb ik dit motief als een toch weinig productief formalisme geschrapt. Zo blijven onderstaande restanten over, in relatief onbewerkte staat.

Vreemd genoeg overigens: ik weet zeker dat er ook nog wat woorden werden gewijd aan de eerste versie van Billie Holiday, uit 1940, met o.a. Roy Eldridge, maar die lijken zich met lichaam en ziel aan de digitale mist te hebben uitgeleverd.

—-

Zoet en zwaar de trompet, maar met echo’s die uitmonden in een schetterende jammerklacht, dat allemaal ingeleid door een fluit: Freddie Hubbards versie van ‘Body and Soul’ klonk in zijn oordopjes.

*

Zijn gestel kon altijd wel wat geweten gebruiken. Daar diende in de trein, zo goed en zo kwaad als het ging, de saxofoon voor. Hij klonk bruin, korrelig, snerpend. Wat er allemaal door zijn kop tuimelde, zocht naar iets dat alles intact liet, het met zorg omgaf. […] Maar hoe was Coleman Hawkins in staat om binnen een bestek van vier minuten zo’n geconcentreerd gesprek te voeren, zo’n hele verhandeling met sprongetjes in de hoogte, piekfijn gemoduleerd tot een trektocht van droevige maar ook weer niet neerslachtige overwegingen, en dat nog wel voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid?

*

Maar Tete Montoliu maakt ‘Body and soul’ scherp en dus gevaarlijk. Hij mixt er een fikse scheut optimisme doorheen, schaamt zich niet voor zoete triolen. Het glijdt door de oren op je speekselklieren af, en glipt naar de spiegels van de herinnering. Waar hij een kiezel tegenaan slingert.

*

Hij zette muziek op zijn oren. Nu werd ‘Body and soul’ gezongen: in David Murray’s robuuste versie waarbij Taana Runnings stem de afgelebberde tekst met al zijn zelfverloochening strijdlustig aanpaste.

*

[…] de lyriek van Chris Potter. Die versie laat de luisteraar eventjes in de waan dat de afgelebberde melodie er niet toe doet, maar in een elegante rauwheid verlost ze het oor dan van elk verlangen naar overgave. Zo biedt zij op overgave kans.