Uit: Zeehond in wormgat (1992)

 

 

De groenteboer was mijn huisbaas. Hij verkocht sinaasappels. Hij had een dobermannpinscher en porseleinen beeldjes. Ik kon mijn doel niet bereiken. Ik raak er voorlopig geen wijs meer uit. Het lijkt er goed op, dat ik inmiddels duidelijk op mijn doel gestoten ben. Ik begin het te bereiken. Ik moet zelfs uitkijken dat ik het niet ongemerkt al voorbij heb gestreefd. Ik ondervind een misselijk makende tevreden eenvoud. Dat is het enige wat ik in ieder geval wil ondervinden. Ik zit aan de tafel. Ik verlaat de tafel en ik kom terug aan de tafel en ik zit aan de tafel. Ik ga rond tweeën naar buiten. Een iet of wat dankbaarachtige tevredenheid overvalt me als ik naar buiten ga. ik wilde een tijdje geleden nog wel werken. Ik wilde een tijdje geleden nog wel werken. Ik wilde een tijdje geleden nog wel werken. Gods tastbaar visioen. De slachthuizen en de slachthuizen. Via uitzendbureaus. De automatisch schuivende haken met de automatisch bungelende varkens. De slachthuizen en de slachthuizen. De containertransporten en de schoonmaakbedrijven. Die ene keer dat ik groene diarree door te spoelen had. Ik ontving geld en ik ontving geld. Rita kent mij. Eduardo kent mij. Margarita kent mij. Ik woon hier bij ze, zij zijn aardig. Zij bieden mogelijkheden te geloven dat je de tijd niet echt hoeft door te komen. Hoe je het ook proberen wilt, je hoeft het niet. Zij beweren, ieder om de beurt, dat het leven in diepste wezen alleen maar zinvol zal kunnen worden genoemd, als eens een boodschapper komt met het verhaal van de jeugdige flagellante die in haar kluis onder de wuivende bomen, met koeien op de achtergrond en hier en daar enige tractortjes, al gapend de kat met de negen staarten over haar rug laat gaan. Dergelijke zinnen hoor ik vaak van ze, zelfs op het geliefde terras waar we cola drinken en ik even vergeet dat ik te veel drink. Rita en Eduardo en Margarita koesteren een bijna filantropische weerzin tegen de wereld. Bij de geboorte heette Rita nog Anita. Zij hield zo veel van haar jongere zus Margarita, dat zij haar naam veranderde in Rita. Tegenwoordig zitten deze rare zusjes vaak tot ver na middernacht op het bankje aan deze verlopen kade te spelen dat ze breien. Het is op honderd meter van de huisdeur. Eduardo wil zijn zusjes nog wel eens vergezellen, met zijn krantje voor de neus. Hij houdt vol dat hij nog in het donker lezen kan. Slaapt zelden, sleept vaak een versleten bureaustoel rond. Over de kade en door ons pension. Door ons pension en in de winkelstraat met de vlaggetjes. Soms over de industrieterreinen. Dikwijls door de gebouwen van de universiteit. Over de strandboulevard, maar dat niet zo regelmatig. Vooral ratelt hij de dikke wieletjes graag door een van de vijf middeleeuwse kerken die zo vreemd op een kluitje staan in deze stad. Volgens Eduardo naderen ze elkaar. En volgens Rita en Margarita verlaten ze elkaar steeds meer. Ik ben niet onder de indruk van deze gedachten. De stoel heeft een rode skai zitting. Voor Rita ligt de zaak simpel. Ze hoeft niet te verzinnen wat ze mooi zou kunnen vinden. Margarita heeft die taak. Eduardo vindt bureaustoelen in de eerste plaats ernstig. Eduardo vindt kranten in de eerste plaats ernstig. Hij vindt mooi of lelijk nauwelijks ernstig. Ik heb daar wel eens om gelachen. Hij is stijf, lang en aardig. Gedachten over Gods goede hart, het tastbaar visioen van Gods goede hart hebben weinig belang voor een man als deze man. Ook hij heeft ogen die behoorlijk priemen. Ook hij draagt soms een blauwe stofjas. Zijn nek staat duidelijk rechtop. De agressie is hem ingeboren. Lang geleden had hij een vriendinnetje. Zij zou lange en zwarte haren hebben gehad. Zij zou een wat hese en zwoele stem hebben gehad. Zij zou grote en groene ogen hebben gehad. Hij vertelde mij met een van zijn kromme zinnen een keer, haar figuur verschafte jou veel plezier bij ernaar uit te kijken