De in 1949 geboren dichter Cho Chong-Kwon verwijst in zijn zesde bundel Het heilige woud met regelmaat naar Friedrich Hölderlin,
en gebruikt ook diverse motieven uit een reis naar Duitsland in zijn zoektocht naar het sacrale - dat overigens welbewust vaak duistere trekken vertoont.
Het woord 'duisternis' is dan ook een van de centrale motieven uit de bundel.
De dichter is in dit alles duidelijk ook door het surrealisme beinvloed, zoals hier met name blijkt uit het gedicht Discuswerpen.
Discuswerpen
Waarom in de steeg van Hölderlin de stoel naar buiten kwam
*
*
DISCUSWERPEN
Mijn droom past wel bij de discus van de zon.
Hoeveel harde zonnezaden ontspruiten er om neer te komen
en glinsterende bloemen bloeien op.
De aarde zal de trommel laten klinken van boem en boem.
Van de lente tot de zomer
van de herfst tot de winter
Zal het klinken van boem en boem en boem.
Zal ik als zwarte aboriginal uit de tropen
passen bij de bronzen discus?
Hoe ver zal mijn schijf die de lucht splijt vliegen?
Vliegen zal hij als een koppige panter.
Gestaag zal ik komen aanvliegen in de grazige weiden.
Tot het einde van de hemel zo'n beetje zal ik gestaag aan komen vliegen.
Ben ik moe zal ik me te slapen leggen in de grazige weiden.
Hoe zoet zal mijn slaap zijn?
Misschien zal ik als de zon haar twee benen spreidt
en de wind hete stoom strijkt door mijn gezicht
ontwaken.
Mijn lippen
zullen een granenpap zijn van melk die stroomt in de baarmoeder van de zon.
Ik ben een mens die aan de zon nauw is verwant.
Toen van mijn moeder, de moeders als maagden van de zon waren geofferd
maakte ik mij bekend
met een koppige trap in de duistere grot
en ik tilde het aardoppervlak op en legde mijn kuit
bloot aan de wereld.
Sindsdien bundelt in de koppige achterzijde van de kuit mijn droom zijn krachten
en werpt hij de discus naar de zon.
*
WAAROM IN DE STEEG VAN HÖLDERLIN DE STOEL NAAR BUITEN KWAM
Hij wachtte.
(hij zet de stoel buiten aan de straatkant)
(hij komt al sinds de middag iemand tegemoet)
(met niet zo'n mooi lijf, waar de huid de botten raakt)
(een nacht die glimlacht als een minnares)
Hij wachtte elke dag.
(staat onder de es)
(om het makkelijker te maken als de nacht hem zoekt)
(de lamp van de dode dragen)
(zuchten als de es)
Hij stond te vergeten.
(sinds lang)
(dat ze was gestorven)
(dat ook hijzelf destijds was gestorven)
(dat ook hijzelf destijds was gestorven)
Hij stond in zijn eentje te praten.
(onder de es, door duister overdekt)
(alsof zich iemand naast hem bevond)
(er klonk ook gefluister)
(en ook klonk er gelach op)
