|
Inleiding Koreaanse poëzie
Ho Nansorhon
Chong Ch'ol
Kim Sowol
Chong Ji-Yong
Yi Sang
So Chong-Ju
Yun Dong-Ju
Ku Sang
Chong
Chin-Kyu
Oh Gyu-Won
Moon
Chong-Hee
Kim
Sang-Mi
Ki Hyong-Do
Cho Chong-Kwon
Yi Won
|
Kim Sang-Mi
Wie gelooft dat Oosterse dichtkunst altijd lieflijk en aardig is, wordt door Kim Sang-Mi uit de droom geholpen.
Hier zijn drie gedichten uit het vaak wat naargeestige, bijna sarcastische maar altijd beeldende werk van die in 1957 geboren dichteres.
Naast poëzie schrijft ze proza en heeft ze enkele bloemlezingen samengesteld, waaronder een met liefdesgedichten.
De onderstaande voorbeelden uit haar tweede bundel met de veelzeggende titel Zwart, een zwerm stortbuien tonen het obsessieve karakter van haar werk, waarbij kritiek op hebzucht en gemakzucht niet wordt geschuwd.
Het titelgedicht van die bundel is overigens gewijd aan de oorlog in voormalig Joegoslavië.
In DWB 2001/6 verscheen een selectie vertalingen, die wellicht nog eens in herziene versie hier worden aangeboden.
Mieren
De letterdemon
Dikke vlokken sneeuw
*
MIEREN
1.
In mijn kamer zijn veel mieren. Ik ben banger voor mieren dan voor tijgers. Het lijkt wel alsof God daar weet van heeft en de mieren keer op keer mijn kamer instuurt. Onder een “het spijt me, het spijt me”, vermoord ik de mieren. Het is gruwelijk, hoe er iedere keer als ik de kamer schoonveeg, mierenlijken blijven plakken aan de zwabber. Dat soort heel kleine, lieve dingen vind ik vreselijk. Hoe die heel kleine, lieve dingen plotseling uit de regels van mijn leven opspringen en mijn ogen en mijn hart besmeuren, het is vreselijk.
2.
De lieve kleine dingen kruipen her en der door mijn kamer; ze wekken tegenover het leven een koelbloedige hardnekkigheid op en geven geuren af die van dromen nat opgezwollen zijn. Om de geuren uit de weg te gaan vlieg ik ervandoor. Ben ik aan die verholen zoete geuren gewend, wat beginnen dan ontelbare beloften, talloos vele dromerige ongebruikelijke lippen een gefluister van wel niet hoeveel verwachtingen zonder uur of tijd…Vol angst vlieg ik er steeds weer vandoor. En trouwens, God laat de mieren onverstoorbaar en achteloos neerdalen in mijn kamer. Het zijn van die dingen die zingen van geluk, een eindeloos geluk; die een zwak en gedachteloos leven naar zich toe trekken en niet uit de vingers laten glippen, die klaaglijk en mooi zijn.
3.
Ik kijk toe hoe de lijken van de mieren in volle vrijheid oprijden langs mijn witte ruggengraat en zich kronkelend en zich kronkelend als tranen verspreiden in de lucht. Laag om laag omringen me weer andere mieren, nog weer andere mieren;- nu goed dan, dit zal ook wel weer goddelijke voorzienigheid zijn. De goddelijke voorzienigheid die in overdreven mate over leven en dood van sterke en zwakke mensen beschikt en ze plezier heeft bezorgd…- Dat vertroostende bekijk ik. Alsof ik naar mijzelf kijk in een spiegel die mij de rug grimmig heeft toegekeerd.
*
DE LETTERDEMON
Ik stierf
Ik stierf twee keer
Ik stikte in dode letters
Ik ben niet wat daar zit in de oude bibliotheek
Ik stierf
In letterflarden die als een waterval omlaag stroomden
In een graf van ontelbare opgeschreven en dan gewiste
Herziene en nog eens opgeschreven letters
Jaloers en vijandig onder de aanblik
Meegaand en vals lachend en kwaadaardig
Stierf ik
Ik stierf twee keer
Nu krijg ik mij met letters niet eens meer warm
Terwijl de afgestorven schaduwen van de letters zoals zij voor me staan
Heengaan, stikken de schaduwen van de gestorven letters bij het genot
Van vrije seks
Vandaag de dag ben ik geen jongere
Onder de tirannie van de letters raakten mijn haren verpletterd
En grijs zijn ze geworden
Ik ben niet wat daar zit in de oude bibliotheek
Een vel papier ben ik dat niet langer door letters wordt uitverkoren
Ik ben helemaal vergeten wat erop staat
Vage blauwe inktvlekken resten
Ik weet alleen dat ze precies zo op mijn borst gedrukt staan
Hun betekenis ben ik helemaal vergeten
Ik kan niets anders meer dan wachten
Onder een begeerte van letters die zich
Allengs tot een desolate honger die van geen weet heeft van dromen uitdiept
Dit is mijn derde sterven dat traag ontspruit
Een demon in stervenskoude letters!
*
DIKKE VLOKKEN SNEEUW
kijk nou, kijk nou, dikke vlokken sneeuw
wat je noemt wit, echt wat je noemt wit
alsof het zonlicht zeg het zonlicht van de aarde helemaal compleet optrekt
alleen aan heldere plekken ontkomt het ingekuilde zonlicht aardedonker
het komt goed met ons, diepzinnig zijn we
geknars geknars
de voetstappen gaan vooruit en vegen sneeuwwitte zuiverheid opzij
diep alle schraapzucht uit het pikante tipje van de neuzen op
van rechtop gaande dieren die denken
dat alles wat sneeuwwit geworden is er om op te vreten bij ligt
en toch ha ha ha
stapels vol stralend lachende sneeuw, sneeuw, sneeuw
lieve dikke vlokken sneeuw
|
