Koreaanse poëzie: Moon Chong-Hee

Moon Chong-Hee

De hedendaagse dichteres Moon Chong-Hee publiceerde tot op heden 5 bundels en werd in 1997 met een belangrijke prijs bekroond voor haar bundel "Voor de man". Ze stamt van een oude adellijke (zogeheten 'yangban') familie, maar heeft in de loop der jaren een grote interesse opgebouwd voor de klassieke poëzie van de 'kisaeng' (min of meer vergelijkbaar met de Japanse 'geisha'). De volgende gedichten stammen uit de bekroonde bundel "Voor de man."

Klanken

Mijn uithangbord met plannen voor dichters

Spijtig gedicht

HET GELUID

Na het offeren van de jonge dochter in kokend heet gesmolten ijzer
en zestig wisselgangen van zon en maan
ontbrak voor het eerst de klank
van de Emille-bel waarvan ik de perfectie nooit eerder had gezien.

Vele luchtbellen in het leven;
holle leegtes verslonden het hele geluid.
Dus maar wat hangen in de lucht,
tien jaar twintig jaar honderd jaar...... en flets worden zo,
nog eens vijfhonderd jaar..... de fantomen verdwenen totaal
en holtes vulden zich langs natuurlijke weg: op een dag schalde een
tííng tíng
over hemel en aarde.
O, hangen in de leegte dit jaar nauwelijks veertig jaar
de gang van de wind die duizenden mijlen lang door mijn lichaam stroomt

MIJN AFFICHE MET PLANNEN VOOR DICHTERS

Elke ochtend hang ik een nieuw plan aan de muur.
(helemaal zonder beloftes
zonder plan)
Op een dag dat ik voor het eerst stralend ben opgestaan
geniet ik een vrijheid als een rollende branding.
Bij het theedrinken
neem ik stekre drank in plaats van rijst
en na de middag trakteer ik mij op privileges waar ik triest van word
ik vergaar tegenwoordig woorden die langzaam onbeschoft maken
en schrijf aan een geil gedicht.
In een lange rol zijde, laag en ruim,
maar niet aan flarden,
wurm ik mij, in mijn eentje maak ik een cocon.

Echt waar, het is er tot de nok toe weerzinwekkend.
Ook de snelheid is weerzinwekkend.
Veel is bovendien moeilijk.
Het is inderdaad trein noch vliegtuig.
Aap noch anus.
Wat mond, ingewanden en aars betreft
mag het best een zijdeworm lijken.
Ik kan simpelweg zijdedraad plukken.
Ook morgenvroeg hang ik waarschijnlijk
een nieuw plan aan de muur.
(helemaal zonder beloftes
zonder plan)

SPIJTIG GEDICHT

Wat ik hier zeg - geen idee.
Nu
wordt iets zichtbaar.
Zonder dat er ook maar iets is
wordt het zichtbaar.
Koel,
op de plek waar jij de tijd doorbracht,
alsof wind strijkt over het water,
zelfs geen schaduw blijft achter.
Alsof ik verlicht raak.
Hoe het me spijt.
Waarom, als verlicht raken zo simpel is,
De eed afleggen?