Later, als student in Seoul, raakte hij steeds verder doordrongen van de gevolgen van de Japanse rassensegregatie. Het weerspiegelt zich in de sombere toonzetting van zijn poëzie in haar zoektocht naar identiteit. Een gedicht als het hier opgenomen Zelfportret, uit de jaren 1930, spreekt niet alleen van een zoektocht naar de eigen, individuele identiteit, maar ook van de verloren Koreaanse identiteit. Het zijn de dagen waarin de Japanners het de Koreanen ontzeggen Koreaanse namen te dragen, Koreaans te spreken.
De spanningen waaronder Yun Dong-Ju leefde, verlenen hoge intensiteit aan zijn ogenschijnlijk zo eenvoudige verzen. Die eenvoud vond mede zijn oorsprong in Yuns schrijven van poëzie voor kinderen.
Maar aan het schrijven van die poëzie kwam door diezelfde omstandigheden een einde. Yun Dong-Ju vervolgde in 1942 zijn studies in Japan, maar werd een jaar later wegens staatsondermijnende activeiten als 'intellectueel crimineel' veroordeeld tot twee jaar gevangenissstraf. Kort voor het uitzitten van die gevangenisstraf overleed hij, in 1945, aan de gevolgen van marteling.

De poëzie van Yun Dong-Ju heeft haar aanleiding, haar omstandigheden ruimschoots overleefd. De kinderlijke eenvoud, scherpe beknoptheid, rake helderheid doordringen de lezer ook nu van een vervreemding die altijd weer van de lezer spreekt, niet (alleen) van het koloniale Korea.