Als fleurige enkelbanden.

Bij de rode bek waaruit de welbespraakte tong
waarmee jouw grootvader Eva verleidde
onder het lezen van de klanken in en uit schiet,
de blauwe hemel....bijt! Bijt vol verbittering,

en sla op hol, beestenkop!

Stenen smijten, smijten, over de groene weg met muskus
het beest achterna,
het is niet dat grootmoeders vrouw Eva was,
alsof je benzine drinkt...benzine drinkt...geen lucht kunnen krijgen!

Draai je graag om en om, op een naald. Mooier dan fleurige enkelbanden,
die kleur...drinken Cleopatra's bloed, een rode flakkering, heerlijke lippen...
glip naar binnen, slang!

Voor de bloei van één chrysant
moet uit pikzwarte wolken
de donder net zo hebben gerold.

Jij, bloem die oogt als mijn zuster die
in de achterafstraatjes van een verre jeugd
met het hart verkrampt van verlangen en gemis
bij haar terugkeer nu voor de spiegel staat,

om jouw gele bloembladeren te laten bloeien
moest het vannacht voor het eerst zo vriezen,
vatte ik misschien niet eens de slaap.