De in 1921 geboren Oostenrijkse schrijfster en dichteres Ilse Aichinger is een van de meest bekroonde auteurs uit het Duitse taalgebied. Onder veel meer ontving zij in 1995 de Grote Oostenrijkse Staatsprijs voor Literatuur.
Nog na 2000 voerde ze een column in de Oostenrijkse krant Der Standard.

Ze debuteerde in 1948 met de ook in het Nederlands vertaalde roman Die grössere Hoffnung en publiceert verder voornamelijk kort proza. Een belangrijk uitgangspunt in haar werk is de ervaring van de overlevende: half-Joods moest ze meemaken dat haar grootmoeder en haar broers en zusters door de nazi's werden vermoord.
Aichingers werk wordt gekenmerkt door de de scherpte van haar woorden, het geconcentreerd uiteenrijten van beelden, zoals we dat onder andere zien in de bundel met kort proza, Schlechte Wörter uit 1976.

De hier aangeboden gedichten stammen uit haar enige dichtbundel, Verschenkter Rat, voor het eerst verschenen in 1978. In 1991 verscheen een nieuwe editie met toegevoegde gedichten. De bundel vormt een van de hoogtepunten uit de Duitse naoorlogse literatuur. Aichingers gedichten lijken op het eerste gezicht eenvoudig, maar de lezer raakt al snel aan het twijfelen: achter het gedicht lijkt nog iets heel anders aan de hand.

Deze vertalingen zijn hier en daar herzien ten opzichte van hun eerste verschijnen, in Parmentier, nummer 6/3. Dat nummer was gewijd aan 'schatplichtigheid' en zo zien we in deze keuze gedichten die meer of minder opzichtig naar het werk van anderen verwijzen, of ook de houding van het ik ten opzichte van andermans invloed aan de orde stellen .
De gedichten staan nu, anders dan in Parmentier, in de volgorde waarin we ze aantreffen in Verschenkter Rat.