In februari 2006 verschijnt bij Uitgeverij SUN de monografie Toon Teeken - more is more. Het boek begeleidt de inmiddels verstreken overzichtstentoonstelling van Teekens werk in Museum Het Valkhof te Nijmegen.
Lucas Hüsgen droeg aan het boek over de kunstenaar met wie hij al in 1996 samenwerkte voor de bibliofiele uitgave Verpoosd in schaduw, een uitvoerig essay bij onder de titel "Het schilderij is een Pinocchio."

Over Hüsgens bijdrage oordeelt Ben van Melik in zijn rubriek bij de zender L1 als volgt:

Hüsgen "begint met te beschrijven wat hij ziet, maakt zo van het beeld taal, waarmee hij dan alle kanten uit kan in de bibliotheek in zijn hoofd. Dat beschrijven is aanvankelijk verleidelijk helder, maar als hij je ingesponnen heeft, begint het stapelen en verdiepen, inclusief tussendoorse perspectiefjes, en voor je het weet, bevind je je in een tintelende complexiteit waarin alles aan alles raakt."

Ook Erik de Smedt (in De Leeswolf 9/2006) is uitermate positief. Hij gaat uitgebreid in op het werk van Toon Teeken dat hij "een feest voor het denkende oog" noemt. Hüsgens inleidende essay noemt hij "meesterlijk".

Plooierijen van geschik bereikte de longlist van zowel de Libris Literatuurprijs 2008 als de Gouden Uil 2008.
De persreacties waren daarentegen uitermate verdeeld.

Volgens de enthousiaste recensie van Koen Eykhout in het Limburgs Dagblad is het boek een pendant van de slowfood beweging en juist helemaal niet ontoegankelijk, zoals sommigen beweren. Hij legt verbanden tussen de verschillende verhalen in het boek, legt bloot in hoeverre Hüsgens verhaal over de Plooierijen afwijkt van het officiële verhaal, laat zien hoe sterk het boek op de werkelijkheid betrokken is, maar tegelijkertijd ook een sprookjesboek is. Eykhout sluit af:
Plooierijen van geschik is uniek in zijn polyfonie en weldadig aandoende afwisseling van taal, stijl en ritme. Thomas Rosenboom, Louis Ferron, A.F.Th. van der Heijden en, vooruit dan, William Faulkner, zijn hooguit enige van de referentiekaders om de schittering van het boek te duiden. Heb ik al gezegd dat het grappig is? Ontroerend? Gedurfd? Grensoverschrijdend? [...] Stilistisch knap, omdat het je alle leggers van de taal laat zien? Bij dezen. Maar: lees het volgens de regels van Het Nieuwe Lezen. Woord na woord, zin na zin, alinea na alinea. Voor mijn part luid. En leg het dan even weg. Tijd zat. Slow Reading. Proevend genieten. Van een ernstig spel, gebeeldhouwd in een Nederlands dat er zich niet voor hoeft te schamen mooi te zijn.

Christophe van der Vorst besteedt in Ons Erfdeel een uitvoerige recensie aan de twee laatstverschenen boeken van Hüsgen, die hij beide binnen het perspectief van het oeuvre plaatst.
Ook benadrukt hij de interne coherentie van Plooierijen van geschik, wijst op de handreikingen die Hüsgen in zijn tekst doet, en legt bloot waar het boek zoal over gaat:
In vier 'boeken'(hoofdstukken) ontwikkelt zich een geslaagd wikken en wegen van tientallen stemmen die met hun spreken hun eigen bestaan proberen te begrijpen.

Van der Vorst besluit met:
Niemand ontvlucht zijn lot. We zijn allen onderhevig aan schijnbaar zinloze veranderingen. Als de betekenis ervan eenduidig zou zijn, dan zou samen met het bestaan ook het lezen eensklaps overbodig worden. In Plooierijen van geschik toont Hüsgen met een overweldigende gedrevenheid aan dat we zo'n doodse stilstand gelukkig nog niet hebben bereikt.

Niet onverdeeld positief is Kees 't Hart in De Groene Amsterdammer. Hij opent zijn recensie met een lange litanie over het verschil tussen 'beleefde' en 'onbeleefde' boeken. De roman van Hьsgen is een van die onbeleefde boeken 'waar de ontwikkeling van de romankunst het uiteraard van moet hebben. Zonder onbeleefdheid geen ontwikkeling.'
Toch stoort 't Hart zich in alle veelheid van vertellers met name aan een vermeend gebrek aan 'uitleg of een uitweg, laat staan een handreiking.'
't Hart besluit met opmerkingen die doen vermoeden dat hij toch wat handreikingen is tegengekomen: Hüsgen probeert de theorie van Leibniz over monades, ondeelbare eenheden waaruit de wereld bestaat en waarin het hele universum ligt opgesloten, over te brengen naar romankunst. Vandaar ook zijn probleemloze overspringen van plaats naar plaats en van tijd naar tijd.
In een beschouwing over de Libris-longlist zegt Arjen Fortuin in NRC Handelsblad: ' Misschien wordt Plooierijen van geschik ooit herkend als meesterwerk.' Hij is er zelf, ondanks 'prachtige passages' nog niet aan toe, maar Hüsgen is in ieder geval een van de schrijvers 'die houden van een pleziertje, de lezer mag op het verkeerde been worden gezet.'

In yang publiceert Daniël Rovers een recensie van Plooierijen van geschik. Zijn stuk dat de roman welgezind is, is vooral informatief.

Marc Reynebeau levert in De Standaard een signalement van de bundel samen met de essaybundel van Geert Buelens, Oneigenlijk gebruik. Over de betekenis van poëzie.
Hij bespreekt ze vooral vanuit de vraag wat poëzie doet met taal:
Als het goed is, stelt het gedicht de taal weer op scherp door te wijzen op de slijtage en de meestal onbewuste conventies, vooroordelen en eenzijdigheden die er bij het niet-oneigenlijke, dagelijkse gebruik altijd in sluipen.
Dat doet de poëzie niet alleen met de taal zelf, maar vooral met wat daarmee wordt gezegd. Zo creëert ze een universum waarin ruimte bestaat voor expressie, kritiek, reflectie, voor iets nieuws of iets onverwachts, kortom, voor mentale vrijheid. Of zoals het bij Hüsgen heet: 'De wereld vindt bewoonbare schoonheid in de vrije beweging van het gedicht.'

Dirk de Geest schrijft in De Leeswolf: Een essay van zijn hand kan moeiteloos een aanvang nemen bij een jazzregistratie om te eindigen bij een boek of de zoveelste film. In dit opzicht zijn deze essays volwaardige literaire creaties, die je als lezer met ingehouden adem leest. Hüsgen is nl. een briljant, barok stilist. Het een en ander resulteert volgens De Geest in Een boek dat geen gulzige of gerichte lectuur toelaat maar net daardoor belangrijk blijft, als pleidooi voor de kunst en als kunstuiting.

Met een diepgaande, positieve bespreking in de Poëziekrant laat Bertram Mourits zien dat dit pleidooi bij Hüsgen niet weinig dubbelzinnig is. Ook al lijken de kunsten het domein van de door Hüsgen nagestreefde 'mentale bewegingsvrijheid', eenmaal afgezet tegen de ecologisch getinte achtergrond van veel van Hüsgens essays, ontstaat een ander beeld:
De romantische droom is unheimisch en Hüsgen laat het ongemakkelijke in zijn volle bedreigende omvang zien.

Mourits besluit zijn verhaal met
Het toevluchtsoord van een dichter die niet vrij kan leven, is ons voorland. Een grimmiger verdediging van poëzie is niet denkbaar: binnenkort hebben we niets anders meer.

Christophe van der Vorst bespreekt in Ons Erfdeel niet alleen Plooierijen van geschik, maar ook Wat een romantische droom.
Zijn uitvoerige analyse eindigt als volgt:
In elk van deze essays onderzoekt Hüsgen een hardnekkige illusie, houdt hij zijn eigen dromen tegen het licht en ondergraaft hij wijdverbreide vooroordelen. Deze aanpak maakt de bundel coherent want er zit een heldere thematische lijn in zijn betoog: het schromelijke tekort aan kritiek. Zijn analyses zijn overtuigend, ongewoon en voorzien van humor. Belangrijker nog is zijn ambitie. Hüsgen betracht het onmogelijke wanneer hij schijnbaar onverzoenbare fenomenen met elkaar in dialoog laat treden'