Dat harnas is de grote verbijstering van mijn dichterschap. Ik wou de mensen eigenlijk alleen maar een plezier doen. Want wat ik heb nagestreefd is iets heel simpels. Als kinderen hadden mijn jongere broer en ik een grote speelkamer, met allerlei speelgoed. Zo hadden we plastic riddertjes met een kasteel, een gevaarlijke schare kruisvaarders, een setje figuren uit de kinderserie Pipo de Clown van destijds, een immens pakhuis, bergen autootjes, lego-blokjes waar je van alles en nog wat mee kon maken, een setje treinen met rails en huisjes, Disney-figuurtjes en nog zo het een en ander. Die Disney-figuren konden net zo makkelijk overweg met de circusfiguren als met de riddertjes, of met de zogeheten ?mannetjes? die we maakten van lego-blokjes.

In zijn recente studie De verstoorde lezer. Over de onbegrijpelijke poëzie van Lucebert noemt Thomas Vaessens jou als een van de hedendaagse dichters die, in navolging van Lucebert, de lezer willens en wetens van zich willen verveemden. Maar dat is dus helemaal niet waar. Je nodigt iedereen uit op je speelzolder en bent verbijsterd dat er niemand komt opdagen. Ben je boos op al die domme kutjochies die niet met jouw taalkastelen kunnen spelen en veracht je hen, of ben je gewoon, zoals alle dichters, teleurgesteld?

Het probleem met zulke opvattingen is dat ze ontregeling presenteren als een alleenzaligmakend doel, en dat is voor iedere schrijver een veel te magere drijfveer om al de noodzakelijke inzet te blijven geven. Los daarvan, het moge duidelijk zijn, er schuilt in mij een onverhoedse kankerpit, maar tegelijkertijd weet ik welke risico?s ik willens en wetens heb gelopen. Als middelbaar scholier vond ik het tenslotte romantisch om miskend dichter te worden, dus iedere keer als er weer eens wat misgaat, houd ik me voor dat ik juist enthousiast moet juichen. Maar natuurlijk ben ik wel eens boos. Alleen: sommige dingen hebben tijd nodig, en je moet niet te veel verwachten

Wat wil je liever zijn, denker of magiër?

Geen van beiden, althans zoals het er nu voor staat. De dichter van nu is niet meer de dichter die hij was tot en met Vederbeds Lumière dat zo?n twee jaar geleden werd afgesloten. Totaan dat voltooien was ik waarschijnlijk het liefste iets dat in de buurt van de magiër lag, of een geïntensiveerd verlengde van iets wat op een denker had willen lijken. Ik heb ooit naarstige pogingen ondernomen om filosofie te studeren, en wilde dan in de poëzie iets bereiken wat voorbij de filosofie lag, zich met name onttrok aan het transcendentaal subject van Kant, en werelden imiteerde zoals ze eventueel zouden kunnen zijn binnen de monade zoals Leibniz die aanneemt. Maar let op de omzichtigheden die ik hier gebruik ...

Sommige van jouw gedichten vind ik erg grappig en om te lachen. Is dat een belediging?

Nee hoor, allerminst, ik zou juist zeggen: hartelijk dank, blij dat ik je laat lachen. Dat is in optima forma, vergeet dat niet, Mickey Mouse die meelzakken slingert naar lastige kruisvaarders, terwijl de treintjes ronddazen, en Klukkluk staat te grienen van de pijn in zijn linkervoet. En bovendien, ik sta altijd zeer sceptisch ten opzichte van het gewicht dat de literaire wereld aan zichzelf toekent, terwijl er, ik noem maar eens een stuitend feit uit de boze grotemensenwereld, in de eerstkomende jaren in Afrika en de voormalige Sovjet-Unie ettelijke miljoenen aan AIDS zullen sterven, en dat alleen maar omdat de farmaceutische industrie zich voor die gebieden niet of nauwelijks interesseert. Maar lachen om mijn gedichten verandert daar ook niks aan. Huilen trouwens ook niet.